Środa popielcowa w naszej wspólnocie
„Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to,
aby was widzieli”
/Mt. 6,1/
Środa Popielcowa to dzień szczególny w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego. Rozpoczyna okres Wielkiego Postu – czasu refleksji, modlitwy i przygotowania do Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Msze święte odprawiono o godz. 9.00 i 16.00. Poranną sprawował ks. dr Piotr Patyk.
W homilii ks. Piotr głosił, że po raz kolejny podarowano nam 40 wyjątkowych dni, aby zatrzymać się na chwilę, odetchnąć, odpocząć, zastanowić się i coś zmienić. Człowiek stał się niewolnikiem swojego zegarka, zapomniał, że „być” jest o wiele ważniejsze niż „mieć”. Modlitwa, post i jałmużna – nie na pokaz, ale z głębi serca; nie dla pochwały, lecz z prawdziwej miłości do Boga i ludzi; nie jako mało przyjemny obowiązek, ale jako szlachetny przywilej. Nie musimy, ale mamy prawo – możemy. Popiół, który spadnie na nasze głowy, to wezwanie do nawrócenia, do pracy nad sobą, do odzyskania dawnego blasku – zaproszenie do świętości.
Popołudniową Eucharystię celebrował nasz proboszcz, ks. Tadeusz Funk. W kazaniu mówił, że posypując głowy popiołem, okazujemy naszą kruchość i przemijanie.
Jałmużna to nie tylko pieniądze – podzielmy się swoim czasem, uwagą, przebaczmy. Post to więcej czasu dla Boga, to nie dieta, a to ból serca. To ucieczka od narzekania i niepotrzebnych słów. Wielki Post to 40 dni czasu próby, przygotowania do drogi życia i zmartwychwstania.
Wejdźmy w ten czas nie symbolicznie, ale prawdziwie, z jednym prostym zdaniem w sercu: chcę wrócić, na nowo powstać; chcę, byś, Panie, był na mojej drodze, bo Ty jesteś łaskawy i nieskory do gniewu– gdy klękamy u krat konfesjonału, gdy pochylamy się nad swoją słabością i kiedy żałujemy z całego serca.
Po kazaniach kapłani dokonali obrzędu posypania głów popiołem. Wypowiadane słowa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” przypomniały wszystkim o potrzebie duchowej przemiany i refleksji nad własnym życiem. Popiół, będący znakiem pokuty i przemijania, skłania do zatrzymania się w codziennym biegu oraz do pogłębienia relacji z Bogiem i drugim człowiekiem.
Wspólne uczestnictwo w liturgii było świadectwem żywej wiary naszej społeczności oraz pragnienia duchowego odnowienia. Niech rozpoczęty czas Wielkiego Postu przyniesie wszystkim owoce w postaci pokoju serca, pojednania i umocnienia wiary.